Ik heb het WK op verschillende manieren gevolgd. Thuis, alleen op de bank, zag ik hoe Oranje van Denemarken won. In de kroeg, in de Jordaan, zag ik hoe Japan werd verslagen. In een tuin, bij een vriend thuis, ergens in de Pijp, keek ik toe hoe Kameroen over de knie werd gelegd. Voor de wedstrijd tegen Brazilië ging ik naar mijn zus in Den Haag, om samen met mijn neefje (7 jaar) te kijken. Ik tilde hem boven mijn hoofd, bij de 1-1 en 2-1 voor Nederland. De halve finale bij een vriend thuis, die aan de Keizersgracht woont, vlakbij het Leidseplein. Dit waren mijn voetbalvrienden van AFC. En de finale? Ja, dat wordt nog even puzzelen, want ik moet ook een column schrijven voor NuSport. Een volle kroeg gaat het dus niet worden. Maar we verzinnen wel iets.
Ik volgde mijn sportcollega's die als journalist aanwezig zijn in Zuid-Afrika. Twitter. Facebook. Columns. Blogs. Jaloersmakend om te beseffen dat ze alles van dichtbij meemaken, maar omdat ik ze allemaal ken, de scribenten van de vaderlandse pers, is het ook weer extra speciaal om hun verslagen te volgen.
Natuurlijk las ik ook de kranten, vooral op internet. Het AD. De Telegraaf. Maar ook NuSport en NOS.nl. Tekst en beeld. Ik vrat het allemaal. Ook buitenlandse kranten, waaronder een aantal Belgische, maar ook The New York Times. En natuurlijk bezocht ik regelmatig mijn favoriete sportwebsite cnnsi.com. Daar stond vandaag deze mooie plaat (zie afbeelding). Het gaat bijna gebeuren. De finale van het WK. Mét Nederland!

UPDATE: wakker worden, maandagochtend, 1-0 verloren, koffie op, alleen nog décafé in de kast. Typisch.