Dinsdag 1 december ontvangen ondergetekende en Nils Adriaans in het Parooltheater weer een gast, die zich begeeft op het kruispunt van 'sport' en 'creativiteit': na Guus Dubbelman (sportfotograaf VK) vorige maand te hebben gesproken, hebben we nu de eer om Janneke van der Horst te interviewen. Zij debuteerde twee jaar geleden met de verhalenbundel 'Ik weet hoe jongens huilen'. Sinds dit voetbalseizoen verzorgt zij dagelijks de Ajaxrubriek 'Staanplaats' in Het Parool. (zie film). Tevens schrijft Janneke regelmatig in het literaire voetbaltijdschrift 'Hard Gras'. Ze ging zelfs mee op een theatertournee, o.a. met Herman Koch, Hugo Borst en Henk Spaan. Een avond over schrijven, voetbal en Ajax. Kaarten zijn te koop in via theater@parool.nl of 020-5584300. Of je kunt gewoon spontaan langswippen. Er zal heus nog wel een plaatsje vrij zijn. Het adres is: Sint Pieterspoorsteeg 33. Dat is een zijstraat van de Nes. We beginnen om 21:00.

One Saturday Afternoon ging met Miek van Geenhuizen – één van de meest technische hockeysters ter wereld – terug naar het pleintje achter haar ouderlijk huis in Eindhoven. Daar leerde ze pielen. Een portret van, en een ode aan haar superieure techniek.

Twee dagen voor de opnamedag in Eindhoven zijn we ook met Miek terug gegaan naar het Wagener stadion in het Amsterdamse Bos. We ontmoetten elkaar daar op een koude en kille maandagavond. Het was tien uur. Het stadion was verlaten. Leeg en stil. Het kunstlicht was speciaal voor ons blijven branden, al hadden we maar drie kwartier om te draaien. Dan zou alles weer donker worden. We stonden met Miek op de middenstip. Honderd meter verder vierden de dames van Amsterdam het kampioenschap van het seizoen daarvoor. Miek was toen aanvoerdster. Nu speelt ze bij Laren. Ze is met ruzie vertrokken bij de titelhouder. Ze kon niet meer door één deur met de coach. Het vertrek heeft haar pijn gedaan, vertelde ze in het stadion. Toen ze naar het clubhuis tuurde, leek ze bijna overmand te worden door emoties. Zover kwam het niet. Ze slikte de brok in haar keel vakkundig weg. Ze vertelde in één adem verder over haar problemen met de coach van het Nederlands Elftal, die in dezelfde zomer ontstonden. In het Wagenerstadion speelde ze veel van haar 160 interlands. Nu heeft ze bedankt voor Oranje. Graag hadden we de beelden en inhoud van dit interview ook verwoven in ons filmpje, maar in de montage bleek dit geen verstandige keuze... er moest teveel uitgelegd worden. Bovendien wedden we liever op één paard – één verhaallijn, die van haar techniek. Die van haar bijzondere afwijkende karakter. Een moeilijke keuze om een hele draaiavond in de prullenbak te gooien. Wel een keuze waar we nu blij mee zijn. En ook de ruim 3000 mensen die ons filmpje in één week tijd via verschillende kanalen (parool.nl/tv hoofdklassehockey.nl, hockey.nl, youtube, vimeo, etc.) hebben gezien.

Uiteraard verscheen er bij dit filmpje ook een artikel in de krant. Dit kan op aanvraag per email worden toegestuurd.

Het trio van One Saturday Afternoon is in blijde verwachting van een nieuwe reis, die ze begin januari gaan maken: dan gaan we met zijn allen – inclusief memorecorder, pen en camera – naar de Bahama's. Hoe en waarom? Dat houden we nog even geheim.

[Van links naar rechts: Nils Adriaans, Miek van Geenhuizen, Thomas Rijsman. Foto: 1SA/Tom Poederbach. PS: de stand van onze benen staat ook wel bekend als 'de-jaren-80-pose'. Vandaar!]

"Die lelijkheid van het stadion... Voetbal is een metafoor voor alles," zei Guus Dubbelman, al dertig jaar sport- en nieuwsfotograaf voor De Volkskrant.

Dinsdag 3 november was het zover: voor het eerst ontving ik, samen met Nils Adriaans, een gast in Het Parooltheater, die zich begeeft op het snijvlak van sport en creatie. Dat zullen we iedere eerste dinsdag van de maand doen.

Dubbelman is behalve een begenadigd fotograaf, ook een indrukwekkende denker en spreker, met een zeer eigenzinnige kijk op de wereld. "Sociaal geweld tussen mensen moét je aankijken. In oorlog, maar ook in de sport," zei Dubbelman, die ook getuige was van de genocide in Rwanda. "Al heb ik gelukkig alleen de lijken gezien. Niet hoe ze de dood ingejaagd werden. Dat proces van leven naar dood is sommige collega's niet bespaard gebleven. Ik heb gezien hoe enkele daar aan onderdoor zijn gegaan."

Dubbelmans meest besproken foto is die van het Nederlands elftal, tijdens het EK 1996 in Engeland. Te zien is hoe de Surinaamse spelers aan een andere tafel zaten dan hun blanke ploeggenoten. Dubbelman: "De pers ging met mijn foto aan de haal en wekte de suggestie van racisme. Maar de journalisten kenden de gevoeligheden in de groep niet."

Een verslag van de avond was woensdag 4 november te lezen in Het Parool. Dit artikel is terug te vinden in onderstaande url-link, alsmede een uitgebreid fotoverslag, gemaakt door Tom Poederbach.

http://www.flickr.com/photos/tgjrijsman/sets/72157622620535993/