Net de film 'State of Play' gezien in de bioscoop. Een politieke thriller, met een subplot waarin de spanning tussen de oude en de nieuwe media centraal staat. Russel Crowe speelt een ouderwetse krantenjournalist. Hij moet samenwerken met een jonge ambitieuze collega van de internetredactie, die vooral 'blogs' moet schrijven. Ze heeft nooit een pen bij zich. Een wat overdreven uitvergroting, maar toch: de film blijft boeien en nog één keer worden we getrakteerd op stereotype beelden van een krantenredactie... veel rommel op de bureaus en viezige mannen, die knokkend tegen een deadline de waarheid boven tafel willen krijgen.

Ik ben vijf jaar geleden begonnen aan een leven als schrijvend journalist, bij een krant die net een succesvolle doorstart had gemaakt. Het Parool is een fantastische werkomgeving. De diversiteit aan mensen is groot, net als hun vakkennis en de bereidheid om deze met je te delen. Zo praatte ik het ene moment over mijn schrijfgebied – sport, en later meer specifiek over Ajax, wie wil er nu niet over voetbal praten? – en dan weer over internationale brandhaarden, stadspolitiek, mode, kunst en cultuur. Een rijke omgeving.

Maar naarmate ik langer voor de krant werkte en de wereld dankzij het internet steeds kleiner en sneller werd, voelde ik het geprinte medium 'ouderwets' worden: niet langer van deze tijd. Net als bij andere (landelijke) kranten, tuigde Het Parool een internetredactie op, maar zoals de redacteuren daar zelf zeiden: "We hangen met paperclips en plakband aan elkaar." De internetredactie huist in een aparte ruimte van de krantenredactie, gescheiden door twee lange lege gangpaden en enkele glazen wanden. Van synergie was en is amper sprake.

Echt investeren in de online activiteiten durft de krant nog niet, want er is geen verdienmodel. De kranten zitten in een spagaat: enerzijds moeten ze zich online ontwikkelen, voor de lange termijn, anderzijds is er geen geld om te investeren, omdat geld steeds schaarser wordt door de dramatisch teruggelopen advertentie-inkomsten. In het boek 'Mediamores' van Henk Blanken – over digitale cultuur, bloggende burgers en journalistiek ethiek – wordt deze problematiek (o.a.)heel goed beschreven. Een aanrader.

Ik ben nog steeds verliefd op het geschreven woord in de krant (of tijdschrift) maar ik voorzie dat het op deze manier steeds moeilijker wordt, om geld te verdienen: bovendien ben ik inmiddels verslingerd aan het internet, en de mogelijkheden ervan. Daarnaast jaag ik momenteel een jongensdroom na: sporttelevisie maken.

Na enkele weken werkzaam te zijn voor Endemol en de abonnee-zender Eredvisie Live – als presentator en verslaggever – is het bijna tijd om de balans op te maken. Beter gezegd: een tussenbalans. Tv? Internet? Het tijdschrift? De krant? Ik kan en ga niet kiezen. Alles heeft zijn eigen charme. Bij internet? De snelheid van het productieproces. Het enorme bereik. De meetbaarheid. TV? De grootsheid. De impact. De spanning. Schrijven? Het solitaire, i.t.t. onderlinge afhankelijkheid van een televisieproductie. Het compromisloze. De vrijheid.

Ik maak het allemaal mee en in dat opzicht ben ik een dankbaar en gezegend persoon. Maar nog belangrijker: momenteel werk ik voor en achter de schermen, voor opdrachtgevers en in mijn eigen 'onbetaalde' tijd, aan een toekomst waarin ik al deze aspecten kan combineren. Dat heeft momenteel o.a. geresulteerd in 'One Saturday Afternoon'; samen met Nils Adriaans en Tom Poederbach maken we multi-mediale producties die zowel hun weg vinden naar tijdschriften en kranten als naar de televisie en online-platforms.

Met de kennis van het oude én nieuwe, als telg van een werkende generatie, die zich op het snijvlak van oud en nieuw beweegt, denk ik niet alleen 'toekomstproof' te zijn, maar bovendien het meest trouw te blijven aan mijn karakter.

Authenticiteit is een constant streven.

[Scene uit State of Play: redactie van de fictieve krant Washington Globe.].

Ik was – namens Eredivisie Live – getuige van de wedstrijd Cambuur Leeuwarden tegen Roda JC, met als inzet een plek in de eredivisie.
De tweede helft stonden mijn cameraman en ik een meter achter de bank van Cambuur. Recht achter de trainer dus, aan de rand van het veld. Drie meter naast ons, links en rechts, de dug-outs van beide teams. De emotie, de spanning, op een steenworp afstand. Het spuug bijna letterlijk aan onze voeten. We konden alles zien en horen. Het zuchten. Het kreunen. De blijdschap. De ontgoocheling. Het was een knotsgekke wedstrijd. Met doelpunten, vlak voor tijd, tot twee keer toe. Eerst in de reguliere speeltijd, daarna in de verlenging. Een stadion dat gierde en brulde. En wij stonden op de beste plek mogelijk. Er midden in, in tegenstelling tot de plek die ik gewend ben, namelijk; de perstribune. Nee, deze nieuwe plek – op het veld – geeft een nieuwe kijk op de wereld. De sportwereld. En dat allemaal dankzij een camereman en de plop – het schuimrubber op de microfoon; daarmee kom je overal. Geweldig!

De informatie die op deze site over mij te vinden is, is op zijn minst achterhaald. Er is inmiddels veel gebeurd. Of beter gezegd: gaande. Ik ben (voorlopig) niet langer schrijvend journalist. Dat blijf ik wel hoor, maar ik heb er op dit moment gewoon even geen tijd voor. Ik ben namelijk druk bezig met het nieuwe programma op Eredivisie Live dat de titel 'Summertime' draagt: een dagelijks voetbalprogramma met nieuws en achtergronden. Ik ben presentator – samen met co-presentatrice Martine Braam – én verslaggever. Dat wil zeggen: ik ga ook op stap om reportages te maken. Zo ben ik al gaan vissen met Theo Lucius, revalideren met Karim Bridji, quizzen met de tweelingbroers De Nooijer en heb ik de honden uitgelaten van ex-prof Arjan Ebbinge. Althans, ik heb gefilmd hoe zijn vrouw een hondenuitlaatservice bestiert. Dat klinkt heel erg 'luchtig' en dat is het ook. Maar gisteren was ik ook bij Fortuna Sittard, dat tegen Bayern Munchen speelde. Misschien wel de laatste wedstrijd ooit van de Limburgse ploeg, wiens voortbestaan door de financiële perikelen aan een zijden draadje hangt. Met cameraman Johan Dijkstra heb ik er een reportage gemaakt. Over afscheid en verdriet. Over twijfel en onzekerheid. Ook dat is te zien in Summertime.

Het programma heeft even de tijd nodig. Het wordt gemaakt met ontzettend weinig geld en met eigenlijk te weinig mensen. Goedkoper televisie maken, kan bijna niet. Noem het een experiment van producent Endemol. De komende weken zullen we er nog met de kaasschaaf over moeten. De eerste uitzending – die vanavond op de buis was – zal geen oscars winnen, maar gezien de tijd en geld die er in is gestoken, is er een acceptabel product van de band gerold, dat over een aantal weken zeker en vast een mooier bijvoeglijk naamwoord zal verdienen. Let maar op.

[studio te Aalsmeer, verdieping 4 van het Event Centre]

Voor mij is het in ieder geval ontzettend leerzaam. Ik mag televisie maken met ervaren mensen. Presenteren. Monteren. Ik ga het de komende weken onder de knie krijgen, hoop ik. De krant heb ik een zomer lang vaarwel gezegd, maar ik zal er nooit volledig afscheid van nemen. Laat ik het zo zeggen: ik ben gezegend dat ik me in verschillende disciplines mag ontwikkelen. Een multimediale journalist in wording, precies zoals we dat willen bij mijn eigen productiehuisje 'One Saturday Afternoon'.

Dinsdag ga ik voor het eerst zelf presenteren. Daar heb ik zin in. Kijk op de foto alvast maar naar de studio en het decor. Voor de oplettende lezers (en kijkers), inderdaad: dezelfde ministudio als waar we MSN Voetbal opnamen.

[Vissen met Theo Lucius, die zijn eigen visvijver heeft. Hij verzorgde het 'aas', ik gooide de hengel uit en ving deze flinke vis. Lucius: "Daar mag je trots op zijn."