Vanaf nu kan ik ook filmpjes 'embedden'; dat wil zeggen, ik hoef niet meer te linken naar een andere site, wil je een favoriet filmpje van me zien, zelfgemaakt of door anderen.

Om dit heugelijke feit te vieren, post ik uiteraard nog eens mijn laatste productie, namelijk het filmpje dat camerman Tom Poederbach heeft gemaakt van het interview dat collega-journalist Nils Adriaans en ik hielden met presentator en oud-ploeggenoot Marc de Hond, die veroordeeld is tot een leven in een rolstoel.

Een verhaal over oude vriendschappen, kracht en 'gewoon een andere sport'.

Vergeet niet op de HQ (High Quality) functie van het YouTube filmpje te klikken, aangezien er in hoge kwaliteit is opgenomen.

Ik ben fan van twee ploegen: Willem II en het basketbalteam van de University of North Carolina. Oftewel: de UNC Tar Heels. Michael Jordan speelde ooit voor ze, voordat hij naar de Chicago Bulls vetrok. Ik was ook ooit een student aan die universiteit. Vandaar. En vanavond spelen de Tar Heels de finale van de Final Four, het sluitstuk van de college basketball play-offs.

De Final Four is na de Super Bowl het best bekeken sportevenement in Amerika. Na een reeks play-off wedstrijden in maart, blijven er vier ploegen over, die op één plek, in één weekend, een halve finale, en eventueel een finale, spelen. Iedereen wil het zien. Of beter nog: iedereen wil er bij zijn, maar kaartjes zijn enorm moeilijk te krijgen. Toch was ik er ooit bij.

Dat ging zo. In 1996 had ik het voorrecht om met een sportbeurs (voetbal) op UNC te studeren. Toen de basketbalploeg – jongens van mijn leeftijd, medestudenten – zich dat jaar ook kwalificeerde voor de Final Four, hebben we een tent voor het stadion opgezet. Na een nachtje afzien en koukleumen, konden we de volgende ochtend één van de slechts paar honderd speciaal gereserveerde studententoegangskaarten kopen. Voor honderd dollar, een enorm bedrag voor een arme student, maar goed, we konden naar de Final Four in Indiana, waar toevallig mijn roommate vandaan kwam. Dus een slaapplaats hadden we ook al. Top!

Eenmaal in bezit van de kaarten, kregen we notie van het feit dat onze kaarten wel erg gewild waren. Er gingen verhalen rond dat ze per stuk wel meer dan 1000 dollar konden opleveren. Voor een arme student voelde dat aan als een winnend lottokaartje.

Wij reden richting Indiana, niet met het idee om de wedstrijd te zien – met sterren als Vince Carter en Antwan Jamison in het team van UNC – maar om geld te maken. Alleen: kaartjes op straat verkopen is illegaal in Indiana, dus moest het allemaal stiekem gebeuren. Een spannend spel was het gevolg. Loeren. Oogcontact. Naar een hoekje achteraf. Zeker weten dat het geen politie undercover is. Een prijs horen. Die persoon uitlachen omwille het lachwekkend lage bod. Niet happen bij een goed bod, omdat je meer wil, gierig dat we waren geworden van de verhalen die we gehoord hadden. Zenuwachtig op de klok kijken, omdat de wedstrijden bijna beginnen. En uiteindelijk toch iemand blij maken. Ik heb mijn kaart voor 500 dollar verkocht.

Wat ik met het geld gedaan heb? Geen idee.

Achteraf heb ik natuurlijk eeuwig spijt dat ik niet gewoon naar de wedstrijden ben gaan kijken, want zo vaak krijg je niet de kans om naar de Final Four te gaan, zeker niet als er ook nog een team speelt waar je echt fan van bent.

Let's go Tar Heels!

UPDATE: Een makkelijke overwinning voor UNC. Tarnation!