Een bescheiden man, die vader van me. Zal nooit pochen met zijn kennis en kunde, of met de mensen die hij ontmoet door zijn werk als hoogleraar sociale psychologie. Al vond ik het vroeger in huize Rijsman reuze interessant om kennis te nemen van het feit dat mijn vader bij de cursus Coach Betaald Voetbal (CBV) van de KNVB les gaf aan Louis van Gaal. "Een heel leergierige leerling," zei mijn vader altijd, als het onderwerp Van Gaal op mijn verzoek ter sprake kwam. Willem van Hanegem was wat minder nieuwsgierig, hoorde ik dan ook.

Ooit refereerde Van Gaal in een interview in het NRC aan professor Reisman. Moest dus Rijsman zijn, maar dat maakte mijn vader niet minder trots. Hij heeft Van Gaal hoog zitten. De succestrainer houdt van psychologie, het vak van mijn vader. Het zal er mee te maken hebben (bovendien houdt mijn vader – ooit linksbuiten bij Waregem – van technisch een aanvallend voetbal).

Vandaag stond er een artikel in de Volkskrant over het succes van AZ en het vakmanschap van Van Gaal. Ik las het in een café aan de Looijersgracht in Amsterdam, waar ik stil genoot van een vrije dag. Een dag eerder was ik mijn appertement nog aan het schilderen, met hulp van mijn vader. We hadden de laptop in de kamer gezet met Radio 1 als achtergrondgeluid. We hoorden hoe Ajax makkelijk van ADO won. Hoe Utrecht tot ons verdriet Roda JC opzij zette (waardoor ons geliefd Willem II in het rechterrijtje terecht kwam) en hoe AZ met veel pijn en moeite NEC versloeg. De club uit Alkmaar is nu winterkampioen. Dus volgde er vandaag een analyse van succestrainer Van Gaal in de Volkskrant, geschreven door mijn collega Poul Annema. Halverwege kolom vier kom ik ineens de naam van mijn vader tegen.

Ik bel naar Tilburg.
- "Pap, je staat in de krant."
"Oh."
- "Pagina vijftien van de Volkskrant."
"Oh ja? Ik zal eens kijken. Ok? Ja. Dag.

's Avonds bel ik nog eens naar mijn ouders. Mijn moeder neemt op.
- "Mam. Pap staat in de krant."
"Oh ja?"
- "Pagina vijftien van de Volkskrant."
"Eens kijken..."
(geluid van een ritselende krant.)
"Oh ja. Johnnnn!"
(geluid van mijn moeder die mijn vader roept.")
- "Hij weet het al hoor," zeg ik.
"Ah. Dat heeft hij mij niet verteld."
(geluid van mijn moeder die aan mijn vader vraagt waarom hij dat niet verteld heeft.")

Een bescheiden man dus.
Met een onbescheiden zoon.
Hier dus het artikel, keer twee, met een hyperlink ( http://www.volkskrant.nl/sport/article1114324.ece/AZ_houdt_in_zijn_optimisme_voet_op_de_rem )

UPDATE

In de column van Simon Zwartkruis (Voetbal International) worden de uitspraken van mijn vader mbt Louis van Gaal nog eens aangehaald.

De tekst:

De rode draad door alle artikelen is het belang dat Van Gaal hecht aan geestkracht en authenticiteit. Factoren die hem gemaakt hebben tot wie hij is en wie hij altijd zal zijn. Als winterkampioen met AZ heeft de Amsterdammer het gelijk opnieuw aan zijn zijde. Het is een logisch gevolg van zijn manier van werken, zegt de in sociale psychologie gespecialiseerde prof. dr. John Rijsman in de bijlage. Rijsman doceerde Van Gaal bij de KNVB-opleiding voor coaches.

'In een voetbalteam heeft iedereen een eigen talent. En iedereen heeft een ander teamlid nodig om hem te helpen met zijn eigen tekortkomingen. Van Gaal is een grootmeester als het er om gaat die balans aan te brengen. En zijn vermogen om langdurig inspirerend met mensen om te gaan is een klasse apart. Dat scoort in onderzoeken het hoogst als eigenschappen van een leider, bekeken vanuit de mensen die hij leidt.'

"Hallo? Nee. Ik spreek geen Chinees. Nee. Dit is niet de Chinese ambassade. Dit is de Belgische ambassade."

De vrouw achter het glas hing geïrriteerd de telefoon op. Er stond een lange rij voor haar te wachten. Belgen die een nieuw paspoort op kwamen halen, zoals ik, die dag dat ik naar Den Haag reed. De aanvraag van het document was per post gegaan. Het ophalen deed ik liever zelf.

Toen ik het gebouw binnenstapte moest ik de lift nemen naar de zesde verdieping. Daar stapte ik een gang op met vrolijk gekleurde foto's van Brussel. Een stadspanorama van Brussel en het Atomium in dezelfde stad. Naast de receptie hingen twee portretfoto's. Van de Koning Albert II en zijn vrouw.

De vrouw noteerde mijn naam en liep naar achteren. Ze kwam terug met mijn nieuwe paspoort. Trots bladerde ik door het boekje met op de omslag in de drie landstalen de titel van het document. Aan de binnenkant mijn naam, geboorteplaats (Tilburg) en foto. Ik kijk verplicht serieus. Op de overige bladzijdes zie ik tekeningen van bekende Belgische gebouwen. Ik herken alleen de Grote Markt van Brussel. Manneke Pis ontbreekt.

Wat het belangrijkste is: ik ben weer vijf jaar Belg. Als het land in 2013 ten minste nog bestaat.

Toch nog even kort terugkomen op één van mijn columns, die op de dag van de wedstrijd van Ajax tegen HSV in de krant stond. Ik had een vrouw opgevoerd die een voorspellende gave beweerde te hebben. Voor elke wedstrijd van Ajax gooit ze negen pijlen in een dartbord. Het aantal keer dat ze de '20' raakt, is het aantal doelpunten voor Ajax. Ze voorspelde voor de wedstrijd tegen HSV één Ajaxdoelpunt.

Ik was eerlijk gezegd deze column vergeten, toen ik de wedstrijd keek op televisie (ik schrijf er zoveel, dat gebeurt wel eens). Pas de volgende dag kwam een collega van Novum-nieuws naar me toe. Hij zei: 'verdomd, die vrouw had nog gelijk ook.' Tja, dacht ik: 'dat is waar ook.'

Ook een AT5-kijker vond deze toevallige(?) samenloop van omstandigheden opzienbarend genoeg, om een afbeelding van de column op de website van de stadsomroep te plaatsen. Bij deze... omdat het inderdaad best bizar is dat de voorspellende gaven van de vrouw haar niet in de steek hebben gelaten op het moment dat ze er – middels mijn column – mee naar buiten durfde te treden.

ps: klik op de titel van deze weblog om naar AT5-site te gaan; daar kun je de desbetreffende column ook lezen.

We schrijven dinsdag negen december. Over drie weken begin ik met het schrijven van de proloog van 'De Hollandse Spits'; mijn boek over mijn verblijf in België, afgelopen zomer. Ik ben nog vrolijk gestemd. Ik heb zelfs heel veel zin om met schrijven te beginnen. Ik heb mijn aantekeningen doorgespit. Thema's geselecteerd. Personages gekozen. Een raamwerk gemaakt. Zelfs een voorlopige hoofdstukindeling. To do-lijstjes. Verzin het allemaal maar. Ik bedoel: ik weet ook niet 'hoe' je een boek moet schrijven. Het is mijn eerste keer.

Ik voel wel dat ik er klaar voor ben; voor het grote schrijfproject. Toen ik eind augustus terug kwam uit België, waar ik zes weken was ondergedompeld, was ik het onderwerp beu. Ik kon er niet meer over spreken. Er aan denken deed al pijn aan mijn hoofd. Immers: ik was er al maanden mee bezig. Van idee naar uitgever. Van contract naar voorbereidingen. Van voorbereidingen naar uitvoering. En onderwijl er constant over praten. Met betrokkenen. Met vrienden. Met familie. Zelfs met de pers [zie onder].

De Standaard, online.

Het Nieuwsblad.

Na mijn proloog ga ik 36 hoofdstukken schrijven en een epiloog. Althans, volgens de planning. Ik begin hier aan in Boston, waar ik vanaf 1 januari drie weken zal verblijven. Mijn broer woont daar. Getrouwd. Geen kinderen. Mooi huis. Rustige buitenwijk. Starbucks om de hoek. ESPN op de kabel, voor als ik pauze neem. 's Avonds lekker uit eten. Kortom; de ideale omgeving om aan de slag te gaan.

Vanuit Boston zal ik op deze weblog ook regelmatig verslag proberen te doen van de vorderingen. Zeg ik nu, want hoe optimistisch ik ook ben, ik ben ook realistisch. Ik ken namelijk wel een aantal mensen die een boek hebben geschreven. En op eerlijke momenten zeggen ze allemaal: een boek schrijven doet pijn. Kost bloed, zweet en tranen. Frustreert zelfs op moeilijke dagen. Dus of mijn toon straks net zo vrolijk klinkt, als nu: ik betwijfel het. Dan zijn jullie alvast voorbereid.

Ter informatie: de deadline ligt ergens in mei 2009. Op de website van de uitgeverij ( www.amstel-sport.nl ) staat mijn naam alvast vermeld, net boven die van Mart Smeets ( http://www.amstel-sport.nl/result_auteur.asp?Auteur=Thomas%20Rijsman ). En tja, dat ze me een ex-profvoetballer noemen; het is ze vergeven. Ik vind het zelf ook wel lekker klinken, al is het slechts gedeeltelijk waar (zie rechts op deze webpagina).

Woensdag gaat mijn column in Het Parool over de kapperszaak 'Kenzahair' bij mij in de straat, een deur of tien naar rechts, als ik mijn huis verlaat. Ik loop er elke dag langs. Dan zwaai ik even naar Ricardo Uhlenkamp. Ze noemen hem ook wel Ricky. Hij heeft in Amsterdam nog in de eerste klasse gevoetbald. De hoofdklasse had hij ook wel aangekund. "Maar ik vond vrienden belangrijker," geeft hij dan als reden waarom hij het nooit heeft gedaan.

Hij is gek op voetbal. Dat blijkt wel uit zijn zaak. Het stikt er van de voetbalspullen. Een gouden bal. Sportbladen. Foto's. Maar vooral voetbalshirts. Die van Jerrel Hasselbaink. Afellay. Romario. Van het Russische nationale elftal. Allemaal echt gebruikt door de genoemde spelers of ploeg en vaak nog voorzien van een handtekening. Toch springt er eentje het meest in het oog. Achter zijn glazen pui, een paspop zonder hoofd met een Ajaxshirt om de schouders gedrapeerd. Op de rug het nummer tien en in plakletters de naam 'Sulejmani'.

"Een origineel. Van hem zelf gekregen," aldus Ricky. "Hij komt hier regelmatig langs om zijn haar te laten knippen."

We zijn het met elkaar eens: die Sulejmani is één van de aardigste spelers van heel Ajax. Bij de club vraagt hij ook aan de journalisten hoe het met ze gaat. Het is tweerichtingsverkeer bij de Serviër, heb ik zelf ondervonden en ook Ricky is het daar mee eens. "Hij belt me zelf op als hij vrijkaartjes over heeft. Ik hoef er eigenlijk niet om te vragen."

Behalve praten over voetballen, kan Ricky ook heel goed knippen. Ik heb het hem zelf zien doen. Schaar. Tondeuse. Borsteltje. Korte kapsels. Strakke lijnen. En hier een daar een tierelantijn. Wat hip is momenteel, onder voetballers?

"Toch weer een beetje de tomahawk, zoals David Beckham een paar jaar geleden, maar dan wel op mijn manier. Ik noem het de Kenzaspecial." Dat ziet er ongeveer zo uit, als ik de woorden van zijn assistent mag geloven: "Achter een beetje opknippen, halverwege wat meer haar en van voor weer wat korter, door een beetje bij te knippen dat het er uit ziet als een haaientand."

Voor zo'n kapsel moet je profvoetballer zijn, als je het mij vraagt, al zei Ricky dat ik binnenkort ook maar eens in zijn kappersstoel moet gaan zitten.

Hoe het eigenlijk komt dat hij al die voetballers, met name Ajacieden, knipt? Dat heeft vooral te maken met Ismaïl Aissati, sinds dit seizoen actief in Amsterdam en ook klant van Kenzahair.
Hoe dat precies zit? Lees dan Het Parool van woensdag drie december. Lees je ook nog iets anders dan alleen het nieuws over de naar Real Madrid vertrokken Klaas-Jan Huntelaar.