Ik had een voornemen: méér reizen. Privé maar ook voor werk. In een maand tijd, is me dat al aardig gelukt. Het begon met vijf dagen Porto, begin juli, voor een verhaal voor NuSport over José Mourinho. Ik speelde een kleine week onderzoeksjournalist. Zag Ajax tegen Porto spelen. Bezocht de redacties van O JOGO (sportkrant) en RTP (het NOS van Portugal), ging eten met de leider van de Porto-hooligans, had contact met Vitor Baia, at biefstuk en friet in een arbeiderscafeetje waar alle anderen witte bonen met rijst aten. Terug in Nederland, pakte ik met mijn vader de auto en reed naar Frankfurt, om de Duitse Bundesliga ploeg tegen Chelsea te zien spelen. In de catacomben probeerde ik Carvalho te spreken, met de Portugese international had geen zin om met de pers te praten. Maakte eigenlijk niets uit: voor het verhaal dat ik achterna reisde was dit zelfs een beter scenario, de weigerende voetbalprof die ik later in zijn gouden autobus zag wegrijden terwijl ik in een curryworst beet. Snap je het nog? Wacht maar tot ik het verhaal heb afgerond.
Afgelopen week zat ik onverwacht drie dagen in Griekenland, Thessaloniki om precies te zijn. Bij Het Parool waren de vaste Ajaxwatchers op vakantie en te druk, dus of ik wilde gaan? In het vliegtuig met de Ajaxspelers. Op hotel, met alle andere media. Persco op dinsdag, wedstrijd op donderdag, twee nachten schrijven op mijn hotelkamer met airco – omdat het buiten 30 graden was – met een biertje uit de minibar naast mijn laptop op het bureau. Het was een geweldige trip, in tropenweer, met wisselend resultaat wat schrijven betreft: twee erg leuke stukken, eentje o.k., eentje slecht door de deadline in de laatste minuut van de wedstrijd. Hoe dan ook: leerzaam, en een unieke ervaring. Grieken zijn overigens een bizar maar leuk volkje, en Thessaloniki is de moeite waard voor een lang weekend, of misschien zelfs een week.
Nu zit ik weer in Amsterdam, had ik zondag een vernisage die ik georganiseerd had (zie blog hieronder) en zal het leven weer even in rustig vaarwater komen. Er wordt nog steeds hard gewerkt aan het boek De Hollandse Spits, de wekelijkse rubriek in NuSport vraagt zijn tijd, net als de artikelen die ik voor hen mag schrijven, het nieuwe voetbalseizoen met AFC is weer begonnen, dat betekent rennen rennen rennen om op conditie te komen, en over twee weken is alweer de eerste competitiewedstrijd. Mijn vriendin rondt haar scriptie af. Die gaat over angststoornissen, meer specifiek: het angstgeheugen. Ondertussen loopt ze stage bij PsyQ in Den Haag. Kortom, mensen helpen met piekertraining en nog heel veel meer andere nuttige dingen om Jan en Alleman geestelijk weer wat gezonder te krijgen. Een eerzaam beroep. In september gaan we samen naar Madrid, ik om de eerste thuiswedstrijd van José Mourinho als coach van Real Madrid te aanschouwen, en om daarna vier dagen vakantie te vieren met mijn meisje. In oktober staat er een korte reis naar Amerika op het programma, ook dat zal een nuttige mix van werk en fun worden. Kortom, het is goed om doelstellingen te hebben. Het is nog beter om ze waar te maken. Dat lukt me voorlopig aardig. Daarom ben ik momenteel dan ook een tevreden mens.

Zondag 8 augustus was de vernisage van de foto-expo 'Houd het Breed' van Tom Poederbach. Onze cameraman van OneSaturdayAfternoon (1SA) maakte twee jaar lang foto's van het amateurvoetbalteam van zijn jongste zoon. Hij bewerkte deze foto's tot breedbeelden, geinispireerd op het oude Cinemascoop formaat uit de jaren vijftig.

De opening was een groot succes, met live muziek van Tim Knol. De foto's hangen tot 1/9 op de bovenste etage van de Coffee Company Van Wauw! (Van Woustraat 153, Amsterdam).

Ik heb het WK op verschillende manieren gevolgd. Thuis, alleen op de bank, zag ik hoe Oranje van Denemarken won. In de kroeg, in de Jordaan, zag ik hoe Japan werd verslagen. In een tuin, bij een vriend thuis, ergens in de Pijp, keek ik toe hoe Kameroen over de knie werd gelegd. Voor de wedstrijd tegen Brazilië ging ik naar mijn zus in Den Haag, om samen met mijn neefje (7 jaar) te kijken. Ik tilde hem boven mijn hoofd, bij de 1-1 en 2-1 voor Nederland. De halve finale bij een vriend thuis, die aan de Keizersgracht woont, vlakbij het Leidseplein. Dit waren mijn voetbalvrienden van AFC. En de finale? Ja, dat wordt nog even puzzelen, want ik moet ook een column schrijven voor NuSport. Een volle kroeg gaat het dus niet worden. Maar we verzinnen wel iets.
Ik volgde mijn sportcollega's die als journalist aanwezig zijn in Zuid-Afrika. Twitter. Facebook. Columns. Blogs. Jaloersmakend om te beseffen dat ze alles van dichtbij meemaken, maar omdat ik ze allemaal ken, de scribenten van de vaderlandse pers, is het ook weer extra speciaal om hun verslagen te volgen.
Natuurlijk las ik ook de kranten, vooral op internet. Het AD. De Telegraaf. Maar ook NuSport en NOS.nl. Tekst en beeld. Ik vrat het allemaal. Ook buitenlandse kranten, waaronder een aantal Belgische, maar ook The New York Times. En natuurlijk bezocht ik regelmatig mijn favoriete sportwebsite cnnsi.com. Daar stond vandaag deze mooie plaat (zie afbeelding). Het gaat bijna gebeuren. De finale van het WK. Mét Nederland!

UPDATE: wakker worden, maandagochtend, 1-0 verloren, koffie op, alleen nog décafé in de kast. Typisch.