In mei 2010 schreef ik mijn eerste NuSport Kiest, een wekelijkse rubriek in NuSport (tijdschrift), waarin ik een voetballer (of coach) uit het (inter)nationale voetbal beschrijf. Inmiddels zijn we een jaar verder. Ik schreef 53 pagina's vol. Dat zijn 212.000 tekens. Bijna 50 voetballers. Zes coaches. Drie keepers. Tien verdedigers. Vijftien middenvelders. Achttien aanvallers. Dat vind ik wel een aardige spreiding, in een spel waar het uiteindelijk toch ook om doelpunten maken draait. Dat zijn de spelers die het meeste onthouden worden. Niet voor niets gaat de discussie over de beste voetballer ooit – Pele? Cruijff? Maradona? Messi? – alleen maar over aanvallers.

Nog meer cijfers, namen en rugnummers: Ik koos 15 mensen die werken in de Eredivisie, waarvan 13 spelers en 2 coaches. Welke trainers? Ron Jans en Frank de Boer, daags na zijn eerste titel bij Ajax. Die column haalde de uitzending van Holland Sport. Althans, een afbeelding er van. Ik omschreef uiteindelijk 3 spelers van Ajax, 3 van PSV, 2 van FC Utrecht. Een handjevol andere clubs kwam er met 1 keuze vanaf. De minst grote spelers die ik omschreef, zijn met voorsprong Ruud Boimans (VVV) en Wesley Verhoek (ADO). Ok, en Koevermans van PSV. In de nazomer van 2010 schreef ik een keer over Kagawa, de Japanse revelatie van Borussia Dortmund. Daar werd intern bij NuSport nog even over gekibbeld. Was die speler wel bekend en groots genoeg voor deze rubriek? Ik vond van wel. Talent wil ook een plek geven.

Het buitenland dan. Welke competitie kijk ik blijkbaar het meest, en welke het minst? Weinig verrassend komen de meeste spelers uit de Premier League: 15 in totaal. Geen trainers, alleen spelers, al wilde ik nog wel schrijven over de altijd opgetrokken wenkbrauw van Ancelotti (gesneuveld tijdens het schrijven, ik kon er geen chocolade van maken) of de kauwgom van Ferguson (zat in de wachtkamer, inmiddels ben ik ingehaald door Wilfried de Jong, afgelopen week in NRC Next). De kampioen Manchester United komt er wel het beste vanaf, met 4 spelers. Chelsea en Liverpool volgen met 3. Tottenham Hotspurs: 2. Arsenal, Everton en Aston Villa: allen 1.

Italië (Serie A) en Spanje (Primera Division) delen de tweede plaats, met ieder zes keuzes. Inter en AC Milan delen de eer, met ieder drie spelers/trainers. Opvallend: van het dreamteam Barcelona heb ik maar één speler gekozen, namelijk: Pique. Ook nog eens een verdediger. Ik weet wel waarom: ik durf mijn vingers niet branden aan zoveel aanvallende schoonheid. In alle ernst: woorden kunnen dat niet overtreffen. Willem Vissers (De Volkskrant) probeert dat nog wel eens, en komt een eind, jazeker, maar ik ga me er niet aan wagen. Volgend seizoen? Misschien. Heel misschien, maar eerder als het begint te kraken in Camp Nou. Een beetje laf, ja, dat wel. Nou goed, wie weet dan toch Messi komend jaar.

Dan heb ik nog vier spelers uit Duitsland gekozen. Ook opvallend: vier Belgen. Hoewel: ik ben natuurlijk Belg, en volg die competitie dan ook met bovengemiddelde interesse, zoals Henk Spaan de Franse competitie nauwlettend volgt omdat hij daar een vakantiehuisje heeft staan. Portugal komt goed weg met twee keuzes, de spits en trainer van het succesvolle Porto, waar ik in de zomer van 2010 een week lang vertoef voor een lang verhaal over Mourinho. Ik leerde daar Villas Boas van dichtbij kennen, nog voordat men kon bevroeden dat hij al dat zilver zou binnenslepen.

En Oranje dan? De score blijft hangen op 11. Een elftal dus. Van Strootman tot Afellay, van Robben tot Stekelenburg.

Opvallende afwezigen in mijn keuzes? Messi, om eerder genoemde redenen. Sneijder. Huntelaar. Ruiz wellicht. Douglas misschien. De Franse competitie, inderdaad. Ryan Giggs. De nieuwe aanwas van Manchester United. Suarez. De oude garde van Chelsea wellicht? Misschien ga ik ook maar eens die Russische competitie in de gaten houden. Iets zegt me dat we die steeds serieuzer moeten gaan nemen.

Eén speler heb ik twee keer gekozen. De winnaar? Christiano Ronaldo. Door iedereen gehaat. Ik ben gefascineerd door die voetballer. Die kerel kookt van de adrenaline, en niet alleen van eerzucht. De combinatie van ijdelheid en competitiedrift maakt het echter razend interessant om naar hem te kijken. Man oh man, een fenomeen, met het beste en het slechtste in zich. Van zo iemand kan ik houden. Dan maar tegen de stroom in.

En oh ja, ter informatie: we gaan door met schrijven. Maar eerst op vakantie, ver weg in Colombia. Een maand lang. Dus een paar weekjes rust, voor schrijver en lezer.

Voor de volledigheid, hier mijn lijst.RONNIESTAM-ERIKSEN-MOURINHO-OOIJER-MARADONA-KUYT-DONOVAN-VIDIC-PARK-RONALDO-VANBRONCKHORST-VANWOLFSWINKEL-VILLASBOAS-JOVANOVIC-BRUMA-GERARD-AFELLAY-LUKAKU-LAHM-STEKELENBURG-KAGAWA-ETO'O-EMANUELSON*-AGUERO-RONALDINHO-DRENTHE-BALE-ESSIEN-RONALDO-VANDERVAART-RAMOS-VANPERSIE-SEEDORF-SCHAARS-BOUSSOUFFA-KOEVERMANS-PIQUE-EVRA-STROOTMAN-HEITINGA-DIEGO-BENT-ROBBEN-LEONARDO-WITSEL-JANS-VANDERSAR-TORRES-BOIMANS-FALCAO-VANBOMMEL-FRANKDEBOER-COURTOIS-VERHOEK.

*Ik schreef dat Urby zijn haren af moest knippen om de wereldtop te halen. Prompt liep hij een week later zonder dreads op het veld. In de winterstop vertrok hij naar AC Milan. Vond ik leuk.

Het nieuwe jaar is begonnen. Na een korte vakantie in Rome en een trainingskamp met mijn voetbalteam in Barcelona, is het weer tijd om me op het werk te richten. Sommige zaken blijven onveranderd. Nog steeds schrijf ik met veel plezier voor Creatie (www.creatie.nl). Deze week had ik nog een interview met Ruud de Wild, over zijn werk als radiomaker enerzijds, en zijn bestaan als kunstschilder anderzijds. Ik begon ons gesprek met een citaat uit één van mijn favoriete boeken dat ik de afgelopen jaren heb gelezen, namelijk: 'Kunstenaar op Kaalheide'. Van en over Raymond Cuijpers, die zowel profvoetballer in de dop was als student aan de kunstacademie. Zo zie je dat mijn werk als sportjournalist en mijn werk voor Creatie, steeds meer met elkaar verbonden worden. Dat doe ik zelf, zoals dat ook gebeurt in het Parooltheater, waar Nils (Adriaans) en ik nog steeds iedere maand een gast ontvangen voor een live-interview. In december hadden we nog een volle zaal toen Henk Spaan bij ons aanschoof.
Ook ga ik voorlopig nog door met de wekelijkse rubriek 'NuSport Kiest', in het tijdschrift 'NuSport'. Erg leuk, maar niet makkelijk om iedere week weer in ruim 4000 tekens mijn visie te geven op een (inter)nationale voetbalster.
De laatste twee maanden van 2010 heb ik ook redactioneel gewerkt voor NOS Studio Voetbal. Op dit moment is nog niet zeker of ik daarmee doorga, de rest van het seizoen. Ik hoop van wel, maar het stoplicht moet nog definitief op groen springen. Uitdagend werk is het in ieder geval wel, omdat het programma ook op een kruispunt staat, met het definitieve vertrek van Hugo Borst als vaste tafelgast.
Met het boek de Hollandse Spits, gaat het niet goed en niet slecht. Het vordert, maar erg gestaag. Zie het als een huis met een prima bouwtekening en een logisch budget, maar tijdens het proces van bouwen, stuit je telkens op nieuwe verrassingen. Een deadline heb ik maar uit mijn hoofd gezet. Ook omdat er steeds andere uitdagingen op mijn pad komen, die ik simpelweg niet kan weigeren. En van een boek schrijven alleen, betaal je de huur niet. Ook dat is een afweging. Maar geen zorgen: ooit zal het boek af zijn.
Eén van de zoveel projecten die op mijn pad is gekomen, is de leereenheid Sportjournalistiek aan de School van Journalistiek in Tilburg. Ik ben gevraagd om daar les te geven, acht leseenheden. Daar zal ik zo goed als zeker positief op reageren, aangezien het altijd mijn droom is geweest om te mogen doceren. Dat krijg je als kind van een hoogleraar, en dus gedeeltelijk bent opgegroeid op de campus van een universiteit. Zo'n kans mag ik daarom niet laten lopen.
Heb ik dan iets gezegd over de trailer die ik met Tom Poederbach en Marc de Hond ga maken, van het Nederlands rolstoelbasketbalteam, dat wellicht met een camera gevolgd gaat worden in de route naar de Paralympics in Londen 2012? De trailer moet dienen als fondsenwerver voor die mogelijke documentaire. Ik denk creatief mee, Poederbach doet de regie/camera/edit en De Hond is behalve speler van het team ook een stuwende kracht achter het project. Dat kan hij met zijn doorzettingsvermogen en communicatieve vaardigheden natuurlijk als geen ander. Noem het een side-project, maar toch.
Hopelijk mag ik binnenkort ook weer een korte reis maken, voor een leuke reportage of voor een interview. Er liggen wat mooie ideeen op de plank, maar ze moeten nog concreet gemaakt worden.
En als dan de verhuizing van mij en Eline naar een veel groter appartement in de Rivierenbuurt, eindelijk gestalte kan krijgen, kun je inderdaad concluderen dat de wind redelijk in de zeilen zit.
Hopelijk kan ik alle balletjes tegelijk in de lucht houden, maar goed: liever te druk, dan op een houtje bijten.

Ik had een voornemen: méér reizen. Privé maar ook voor werk. In een maand tijd, is me dat al aardig gelukt. Het begon met vijf dagen Porto, begin juli, voor een verhaal voor NuSport over José Mourinho. Ik speelde een kleine week onderzoeksjournalist. Zag Ajax tegen Porto spelen. Bezocht de redacties van O JOGO (sportkrant) en RTP (het NOS van Portugal), ging eten met de leider van de Porto-hooligans, had contact met Vitor Baia, at biefstuk en friet in een arbeiderscafeetje waar alle anderen witte bonen met rijst aten. Terug in Nederland, pakte ik met mijn vader de auto en reed naar Frankfurt, om de Duitse Bundesliga ploeg tegen Chelsea te zien spelen. In de catacomben probeerde ik Carvalho te spreken, met de Portugese international had geen zin om met de pers te praten. Maakte eigenlijk niets uit: voor het verhaal dat ik achterna reisde was dit zelfs een beter scenario, de weigerende voetbalprof die ik later in zijn gouden autobus zag wegrijden terwijl ik in een curryworst beet. Snap je het nog? Wacht maar tot ik het verhaal heb afgerond.
Afgelopen week zat ik onverwacht drie dagen in Griekenland, Thessaloniki om precies te zijn. Bij Het Parool waren de vaste Ajaxwatchers op vakantie en te druk, dus of ik wilde gaan? In het vliegtuig met de Ajaxspelers. Op hotel, met alle andere media. Persco op dinsdag, wedstrijd op donderdag, twee nachten schrijven op mijn hotelkamer met airco – omdat het buiten 30 graden was – met een biertje uit de minibar naast mijn laptop op het bureau. Het was een geweldige trip, in tropenweer, met wisselend resultaat wat schrijven betreft: twee erg leuke stukken, eentje o.k., eentje slecht door de deadline in de laatste minuut van de wedstrijd. Hoe dan ook: leerzaam, en een unieke ervaring. Grieken zijn overigens een bizar maar leuk volkje, en Thessaloniki is de moeite waard voor een lang weekend, of misschien zelfs een week.
Nu zit ik weer in Amsterdam, had ik zondag een vernisage die ik georganiseerd had (zie blog hieronder) en zal het leven weer even in rustig vaarwater komen. Er wordt nog steeds hard gewerkt aan het boek De Hollandse Spits, de wekelijkse rubriek in NuSport vraagt zijn tijd, net als de artikelen die ik voor hen mag schrijven, het nieuwe voetbalseizoen met AFC is weer begonnen, dat betekent rennen rennen rennen om op conditie te komen, en over twee weken is alweer de eerste competitiewedstrijd. Mijn vriendin rondt haar scriptie af. Die gaat over angststoornissen, meer specifiek: het angstgeheugen. Ondertussen loopt ze stage bij PsyQ in Den Haag. Kortom, mensen helpen met piekertraining en nog heel veel meer andere nuttige dingen om Jan en Alleman geestelijk weer wat gezonder te krijgen. Een eerzaam beroep. In september gaan we samen naar Madrid, ik om de eerste thuiswedstrijd van José Mourinho als coach van Real Madrid te aanschouwen, en om daarna vier dagen vakantie te vieren met mijn meisje. In oktober staat er een korte reis naar Amerika op het programma, ook dat zal een nuttige mix van werk en fun worden. Kortom, het is goed om doelstellingen te hebben. Het is nog beter om ze waar te maken. Dat lukt me voorlopig aardig. Daarom ben ik momenteel dan ook een tevreden mens.